Sırtımda taşırım görünmez yükü
Ağrısı dinmeyen sızım var benim
Bu sessiz acının çok derin kökü
Çözülmez, silinmez yazım var benim
Hep geride kaldım, yorgunum artık
Göl gibi susarım, durgunum artık
Yaşıyorum ama vurgunum artık
İçimde sönmeyen közüm var benim
Geceyle barışık yaşar dururum
Susuz çiçek gibi solar kururum
Bu enkaz altından çıkar gururum
Dertleri yenmeye sözüm var benim
Bir hakikat vardı ona sarıldım
İçime çekildim sustum darıldım
Sahtekar yüzlere içten kırıldım
Bozulmaz pas tutmaz özüm var benim
Ada der herkesi hep kendim sandım
Güneşi görmeden geceye kandım
Kendi ateşimle tutuşup yandım
Dertli dertli çalan sazım var benim
Cahit Ada





