Aynaya baktığımda tanınmaz halde yüzüm
Bir umut ararım hep, görenim yok ki benim
Konuşsam da nafile gönlüme geçmez sözüm
Omuzlarım hep çökük, soranım yok ki benim
Çaresizlik içinde, herkes kendi derdinde
İnsanlık unutulmuş menfaatler ardında
Hayalimi saklarım korkuların yurdunda
Bir nefeslik huzuru verenim yok ki benim
Sürgün gibi yaşadım, savruldukça savruldum
Kül oldum avucumda sessiz sessiz kavruldum
Elim havada kaldı, yok sayıldım, devrildim
Yaralarım açıkta saranım yok ki benim
İçimdeki sızımı karanlığa dökerim
İnatla bu hayatın gam yükünü çekerim
Gecelerin bağrına acıları ekerim
Yokluklarda yürürüm duranım yok ki benim
Kimse bilmez halimi geceleri ağlarım
Gözyaşım sele döndü nehir gibi çağlarım
Ada der viran oldu sensiz gönül bağlarım
Dertlerime bir merhem sürenim yok ki benim
Cahit Ada
Halk Şairi





